Hodowla psów Chihuahua

Wrzesień 2010

Calendar

CHIHUAHUA

Opis rasy

Chihuahua są to najmniejsze pieski świata. Maleńki pies o wielkim sercu - to wspanialy i niezwykle wierny przyjaciel człowieka. Amerykanie odkryli te maleństwa w Meksyku. Pieski chihuahua są odważne, ciekawskie, zuchwale i pełne temperamentu. Chihuahua nie powinien sprawiać wrażenia pieska bojażliwego i niezrównoważonego. Jest pojętny i czujny. Nawet wobec dużo większych psów potrafi być nieustraszony. Nie jest to rozpieszczony kanapowiec, lecz silna psia osobowość w formacie kieszonkowym. Łaszenie się należy do jego ulubionych zajęć. Przystosowuje się całkowicie do swego właściciela i broni go gorliwie. Jest idealnym towarzyszem dla ludzi, którzy ograniczeni niewielką przestrzenią mieszkalną, mogą dużo czasu i uczucia poświęcić swojemu czworonożnemu przyjacielowi. Rzadko choruje, jest zawsze żywy, wesoly i aktywny - ten zadziwiający pies zbyt często zamykany jest w czterech scianach mieszkania. A przecież bardzo lubi ruch - spacery po lesie czy łąkach sprawiają mu wiele przyjemności, prawie tyle samo co zabawa z panem. Jest bardzo odporny, a jego budowa i wytrzymałość pozwalają mu na dalekie spacery i nawet męczące zajęcia fizyczne. Jest to zdrowy i wytrzymaly pies, ktoremu nie straszny deszcz ani zimno.

BUDOWA

CHARAKTERYSTYKA: Cechą wyróżniającą jest karłowaty wzrost. Sylwetka niewielkich rozmiarów z charakterystyczną głową - okrągłą jak jabłko i umiarkowanie długim ogonem noszonym półokrągło. U samców preferowana jest sylwetka w kwadracie. Suczki, szczególnie te rodzące mogą być większe i dłuższe a to już jest swojego rodzaju nowum wśród psów bo z reguły samiec jest większy ale widać są wyjątki. Głowa i czaszka: głowa okrągła, o kształcie jabłka, dopuszczalne u tej rasy jest nie do końca zarośnięte ciemiączko. Przełom nosowy wyraźny, głęboki. Nos w każdym kolorze, grzbiet nosa idzie delikatnie w górę. Kufa: pysk krótki, zwężający się w kierunku nosa. Policzki delikatnie zaznaczone, gładkie. Oczy: duże, okrągłego kształtu, o dużej ekspresji, nie wytrzeszczone. Uszy: duże, stojące, szerokie u nasady stopniowo zwężające się w stronę zaokrąglonych czubków. Podczas spoczynku odchylone na boki. Szyja: średniej długości, w górnej linii lekko łukowato wygięta, u odmiany długowłosej pożądana kryza możliwie z jak najdłuższym piórem. Grzbiet/tulów: niewielkich rozmiarów, ale dobrze zbudowany, górna linia grzbietu równa, dolna o wyraźnie zaznaczonej linii brzucha. Tył krótki i mocny, zad szeroki i dość stromo zakończony. Klatka piersiowa dobrze ożebrowana, patrząc od przodu pojemna ale nie przesadnie, głęboka do łokcia. Ledźwie: krótkie, szerokie, umięśnione, mocne. Ogon: średniej długości, szerszy u nasady zwęża się ku końcowi. Bardzo charkterystyczną cechą jest ogon zgięty w połowie tak, że końcówka ogona jest zawieszona nad grzbietem. Kończyny: przednie łapy są proste i dobrej długości, widziane z przodu tworzą z łokciami linię prostą. Z boku mogą być lekko pochylone, mocne i elastyczne. Tylnie łapki są dobrze umięśnione z długimi kośćmi, ustwione pionowo równolegle, dobre kątowanie w stawie biodrowym i kolanowym. Widoczne ścięgno Achillesa. Nogi widziane z tyłu proste równoległe. Stopy są bardzo małe, owalne z dobrze widocznymi palcami, palce wysklepione i umiarkowanie długie, dobrze rozwinięte poduszki, elastyczne. Sierść: Rozróżniamy dwa rodzaje sierści: długowłosa - powinna być cienka i jedwabista, prosta lub lekko falowana z niezadużym podszerstkiem. włos okrywowy długi, tworzy pióro na uszach, kryzę na szyi, podkreśla front tworzy pióro na tylnej stronie nóg, stopach i ogonie. Krótkowłosa - o sierści krótkiej, przylegającej równomiernie na całym ciele. Jeśli wystepuje podszerstek włosy okrywowe są dłuższe, dopuszczalne jest mniej włosa na gardle i brzuchu oraz odrobinę dłuższa okrywa na szyi i ogonie. Krótka obowiązkowo na głowie, pysku i uszach. Sierść lśniąca, w dotyku delikatna. Charakter: samodzielny i przyjacielski, śmiały i niebojaźliwy, doskonały pies dla rodziny z dziećmi, idealny pies do niewielkiego mieszkania, bardzo przywiązany do człowieka, czujny, strzegący przed intruzami

YORKSHIRE TERRIER

Opis rasy

YORKSHER TERRIER

Elegancki piesek o długiej, jedwabistej sierści. Włos prosty, przedzielony przedziałkiem od nosa do końca ogona. Pies bardzo zwarty, o płynnych liniach. Całość ciała daje wrażenie silnej i proporcjonalnej sylwetki. Dumnie, wysoko noszona głowa i uważny, bystry wyraz nadaje mu niepowtarzalny charakter. Osobowość: Towarzyski, aktywny, inteligentny i ambitny. Temperament: York to pies pełen werwy, nie zmienny, nie kapryśny. Lękliwość i agresja są wadą. Głowa: Nieduża, zgrabnie ukształtowana. Czaszka płaska, stop delikatnie zaznaczony. Guz potyliczny ledwie wyczuwalny. Kufa średniej długości, nie spiczasta, profil nosa prosty. Nos czarny.Oczy: Nieduże, ciemne - prawie czarne, błyszczące, nigdy wypukłe, ustawione frontalnie - piesek patrzy prosto przed siebie. Brzegi powiek ciemne. Uszy: Małe, trójkątne, dość wysoko osadzone, skierowane do przodu, delikatne, stojące sztywno. Uzębienie: Mocne, białe, regularne. Zgryz nożycowy. Szyja: Dość długa, elegancka, noszona dumnie. Tułów: Zwarty. Grzbiet prosty, mocny, idealnie płaski w postawie i w ruchu. Lędźwie mocne, zad dobrze ustawiony, nie spadzisty ani przebudowany. Żebra lekko zaokrąglone. Brzuch nieco podciągnięty. Kończyny przednie: Idealnie proste i równoległe w postawie i w ruchu. Łapki zwarte, pazurki czarne. Kończyny tylne: Idealnie równoległe w postawie i w ruchu. Dobrze ukątowane, staw skokowy dobrze zaznaczony, mocny. Łapki zwarte, pazurki czarne. Ogon: Kopiowany, prosty, noszony ukośnie do linii grzbietu. Szata: Zdecydowanie jedwabista, długa, cienka, gęsta. Włos idealnie prosty, gładki w dotyku. Brak podszerstka. Umaszczenie: Ciemnoniebieskostalowy, a nie stalowosrebrny z wyraźnie odgraniczonym, intensywnie złotym podpalaniem. Włos na głowie złoty, bez smoleń i szarości.Waga: do 3, 2 kg. Wady: Każde odstępstwo od wzorca traktuje się, w zależności od nasilenia, jako wadę lub błąd.

Źródło: Tekst Š Małgorzata Lula Wydanie przygotowane dla potrzeb gazety internetowej Nasze Psy

Pielegnacja

Bardzo dokładnie rozczesujemy naszego psa i wybieramy pasmo włosów które chcemy umieścić w papilocie następnie umieszczamy w nim wybrany kosmyk.włosy muszą być umieszczone proso na całej długości papierka. Na rysunku pokazano jak to należy wykonać.

Ważną sprawą jest też genetyka. Istnieją linie hodowlane, które mają włos lepszy lub gorszy. Prawie każdy pies ma trochę inny gatunek włosa, wśród zaprzyjaźnionych piesków nie ma właściwie dwóch idealnie jednakowych. Z tego też wynika fakt, że każdy opiekun trochę inaczej pielęgnuje i przygotowuje na wystawy swojego psa. Przepisów na pielęgnację jest mnóstwo, ale tak naprawdę, to każdy musi trochę poeksperymentować i dojść sam, co jest dla jego psa najlepsze, szczególnie, jeśli jest to jego pierwszy długowłosy piesek. Na szczęście jest kilka żelaznych zasad.Najważniejsza jest systematyczność. Na nic zda się pielęgnowanie od przypadku do przypadku, lub bardzo intensywna pielęgnacja na tydzień przed wystawą- to wszystko widać praktycznie na pierwszy rzut oka. TYLKO NASZA SYSTEMATYCZNA, MOZOLNA PRACA DA EFEKT W POSTACI PSA, NA WIDOK KTÓREGO LUDZIOM DECH ZAPIERA!! Czynności te naprawdę da się polubić, do tego, jeśli jesteśmy zdyscyplinowani to zajmuje to mniej czasu, niż doprowadzenie do stanu używalności zaniedbanej szaty. Brudny włos nie rośnie!!!, jest matowy i postrzępiony i nie ma co wyliczać, że będę kąpał pieska co 7, 10 czy 15 dni. Kąpiemy, gdy trzeba. Znam wystawowe psy regularnie kąpane co 3 dni.Jeśli chcemy wyhodować ładny, wystawowy włos, to bez cotygodniowej kąpieli się nie obejdzie. Bardzo często popełnianym błędem jest rozczesywanie bardzo zabrudzonego włosa przed kąpielą. Mamy gwarancję, że połowę włosów wyrwiemy. Już lepiej delikatnie zmyć kurz i lepki brud, nałożyć odżywkę, która da poślizg, i dopiero włosy rozdzielać. Niektórzy hodowcy twierdzą, że nie rozczesują włosa bez kąpieli. W praktyce wygląda to w ten sposób, że w momencie gdy pies wymaga czesania trafia do wanny, jest myty, natłuszczany, podsuszony, rozczesany i ewentualnie papilotowany. Obiekt czesany musi być do tego przyzwyczajony. Od początku pobytu pieska w naszym domu, trzeba go przyzwyczajać do kąpieli, czesania, pielęgnacji pazurków, oczu, uszu, itd Wbrew temu, co sądzą niektórzy, można kąpać już zupełnie małe szczenięta. Po prostu trzeba to robić ostrożniej. Wszelkie czynności wykonywane przy piesku po raz pierwszy trzeba wykonywać uważnie, bez pośpiechu, żeby go nie zniechęcić. Włosów nigdy nie czeszemy na sucho, tzn. nie dotykamy się do włosa, który nie zostanie zwilżony odżywką, olejkiem itp. Używamy kosmetyków odpowiednich do gatunku włosa i nie ma co ukrywać - najlepsze są te droższe (droższe kosmetyki są zwykle mocno skoncentrowane wystarczają na długo i naprawdę dają widoczny efekt). Ważna jest technika mycia. Włosów nie trzemy, żeby ich nie kołtunić i nie łamać. Dotyczy to też wycierania po kąpieli- włosy delikatnie wyciskamy, a nie robimy afro. Czasami (niestety) zrobi się kołtun. Szczególnie podatne są okolice za uszami i łapki. Zwracajmy na te okolice szczególną uwagę przy czesaniu. Jeśli jednak kołtunek już jest, to starajmy się go usunąć w sposób jak najmniej bolesny dla psa i tak, żeby jak najwięcej włosów ocalić przed wyrwaniem. Najlepszym sposobem jest użycie specjalnego preparatu do rozczesywania sklejonej sierści. Prawie każda firma ma taki i występują one przeważnie pod nazwą Untangle, Detangle, itp. Jeśli nie mamy tego pod ręką, to trzeba zwilżyć kołtunek olejkiem lub odżywką i po włosku cierpliwie rozplątać. Włos powinien być rozczesywany bardzo dokładnie od samej skóry. Początkujący właściciele często popełniają błąd rozczesując włosy tylko od pewnego miejsca i po pewnym czasie jest efekt takiej zbitej poduszeczki z sierści i kurzu przy skórze psiaka. W skrajnych przypadkach, kiedy skóra długo nie oddycha mogą się tworzyć rany. Żeby tego uniknąć, dobrze jest na koniec każdego czesania użyć grzebienia z rzadko rozstawionymi zębami i upewnić się, że każde pasmo jest dokładnie rozczesane przy skórze. Trochę trudności może sprawić wyhodowanie długich "wąsów" na pyszczku. Piesek wkłada swój nos wszędzie, włos niszczy i bardzo brudzi. Dobrym wyjściem jest podawanie wody nie w misce, ale stosowanie butelek takich jak dla króliczków, świnek morskich itp. Pieski uczą się z tego pić bardzo szybko, nie moczą papilotów i nie mają stale zmoczonych włosów wokół pyszczka (i nie robią "bajorka" w mieszkaniu! - kto widział yorka wyjmującego mordkę z miski z wodą będzie wiedział o co chodzi :). Jest to rewelacyjne wyjście również jeśli chodzi o wystawy i podróże z psem. Polecam. Dbajmy o zabezpieczenie pupila przed insektami. Jedna mała pchełka może poczynić prawdziwe spustoszenie. Pies drapie się i wyrywa mozolnie pielęgnowane włosy. Bardzo ważny jest kontakt z hodowcą - dobry będzie nam służył radą w każdej chwili. I na koniec: nie ma psów idealnych!!! Nie należy załamywać rąk nad jakąś usterką i zniechęcać się. Jak się zabrać do kąpania? Jeśli piesek nie był kąpany u hodowcy to jego pierwsza kąpiel się bardzo ważna. Należy to zrobić bardzo delikatnie bez pokrzykiwania, przemocy. Piesek nie może się przestraszyć. Pupilka dobrze jest nauczyć stać na stoliku/ blacie itp. Ułatwi to nam pielęgnację w pozycji wygodniej dla nas. Podłoże, na którym stoi piesek nie może być śliskie. Pieska zwilżamy bardzo dokładnie wodą (uwaga, żeby nie była zbyt gorąca) i szamponem. Szamponem myjemy 2 razy, dokładnie płuczemy i nakładamy odżywkę. Sposób użycia odżywki zależy od jej rodzaju. Czytajmy dokładnie opisy na opakowaniach. Do pielęgnacji najlepiej wybierać całe linie, tzn. szampon, odżywka, spraye itp. Niektóre odżywki pozostawiamy na włosie, inne spłukujemy. Moje pieski między kąpaniami mają na włosie mieszankę lanoliny, olejku i silku. Pieskowi którego będziemy wystawiać będą prawdopodobnie potrzebne papiloty. Papiloty robimy na czystych, suchych włosach potraktowanych olejkiem. Polega to na wkładaniu pasemek włosów w papierki, kawałki specjalnej folii lub materiału, np. jedwabiu.

Papiloty robimy tak, żeby nie przeszkadzały psu przy chodzeniu i nie naciągały skóry! Zwróćmy uwagę, żeby gumki zakładać na włos, a nie na np. koniec ogona czy ucha. Ściśnięta gumką część ciała ma odcięty dopływ krwi i może się to przykro skończyć. Jeśli w domu mamy małe dzieci, to trzeba zwrócić uwagę na zabawy z pieskiem. Dziecko często obserwując nas stara się zrobić tak samo i nierzadko bywa tak, że próbuje zrobić kucyki w miejscach nieoczekiwanych, np. nakładając gumkę na łapę. Taka niezauważona w porę gumka może narobić zamieszania. Sama widziałam nie tak dawno spaniela z amputowanym kawałkiem ucha - jego mała pani zostawiła na zwierzaku gumkę-recepturkę. Starsza pani zorientowała się dopiero wtedy, gdy zaczęła robić się martwica, ale ucha uratować się nie dało. Przy składaniu papilotów papierki zaginamy do góry, tzn. na zewnątrz, inaczej będą ocierały włosy przy nasadzie i będzie psiakowi zwyczajnie niewygodnie. W domu nasz pupil nie powinien chodzić z gumkami na włosie. Gumka niszczy włos i powinna być zakładana na papilota. Dobrym wyjściem jest używanie do kucyków frotek.

LICZNIK ODWIEDZIN:

STRZYŻENIE PSÓW - WAŁBRZYCH

TOP LISTA STRON

Poradnik Mój Pies

Najlepsze psy AWANGARDA TOPLISTA

TOP LISTA STRON

Wrzesień 2010